خانه / اخبار / مجلس اول ؛ مجلس اعلا

مجلس اول ؛ مجلس اعلا

رئیس‏ جمهور اخیرا در صحبت‏های خود اشاره‏ای به مساله کیفیت مجلس اول در دوره‏های مجالس شورای اسلامی داشته است و در این بین به مقوله «میزان و نوع نظارت بر ورود به مجلس» نیز اشاره کرده است. اشاره آقای روحانی یادآور مجلسی شد که به حق بهترین مجلس، نه‌تنها در دوره‏های مجالس ایران بلکه در دنیا است. با عللی می‏توان این مساله را مورد اثبات قرار داد که چرا از «مجلس اول» به عنوان بهترین مجلس یاد می‏شود.

نخست آنکه از نگاه دموکراسی و مردم‏سالاری تقریبا تمامی جناح‏ها و گروه‏هایی که در آن برهه زمانی در کشور حضور داشتند، اجازه یافتند تا در انتخابات شرکت کرده و در صورت رای‌آوری از جانب مردم، در مجلس نماینده داشته باشند. با این شیوه برگزاری انتخابات بسیاری از آنها در مجلس اول نماینده داشتند و توانستند دیدگاه‏های خود را طرح کنند. این مساله به میزان قابل توجهی رضایت عمومی مردم را در پی داشت چرا که هر گروهی در جامعه، با هر دیدگاه سیاسی و اجتماعی، می‏دانست که در مجلس نماینده‏ای دارد که افکار و آراء او را دنبال می‏کند. همین دیدگاه باعث تثبیت آرامش در جامعه می‏شد و در اثر همین شیوه بود که خشم فروخورده کمتری در قیاس با امروز در جریان‏های سیاسی وجود داشت. طبیعتا نمایندگان گروه‏های مختلف مطابق با خاستگاه خود مسائل را مطرح و پیگیری می‏کردند و قانون کشور نیز با تصمیم‏گیری که رای قاطبه نمایندگان آن را رقم می‏زد، به وجود آمده و برای تمامی مردم ایران اجرا می‏شد. این شیوه اداره افکار عمومی و دیدگاه‏های جناح‏های مختلف سیاسی در مجلس اول در تاریخ جمهوری اسلامی به حق در دنیا نیز بی‏همتا بوده است. همه گروه‏های سیاسی حتی گروه‏های مخالف هم در مجلس نماینده داشتند و اداره مجلس نیز با نگاه به همین تکثر دیدگاه‏ها بود و در حقیقت جمله عمیق و معروف امام مبنی بر اینکه «مجلس عصاره ملت است» در این مجلس تجلی یافته و مجلس اول عصاره همه ملت بود. البته ممکن است عده‏ای بگویند که برخلاف گفته‏ها مجلس اول مطابق با رویکردهای مردم‌سالاری نبوده به این دلیل که افراد غیر‌دینی به مجلس رفته بودند. این نوع انتقادات از همان زمان نیز مطرح می‏شد اما نباید از یاد برد هر که در مجلس اول بود از ملت ایران بود. رسانه‏ها‌ی خارجی از مجلسی با این کیفیت و وضعیت مقاله‏های زیادی نوشتند، مقالاتی که تا سال‏های بعد هم تبلیغ برای نظام جمهوری اسلامی بود و از این مجلس به عنوان نمادی برای سعه صدر در نظام جمهوری اسلامی
نام برده می‏شد.

نکته دوم و خصوصیت برجسته درباره مجلس اول که متاسفانه کمتر به آن اشاره می‏شود «کم‌حاشیه بودن» و «ساده‌زیستی» نمایندگان این دوره از مجلس است. نمایندگان در بدو ورود به مجلس اول ساده‏زیست بودند و با همین ساده زیستی نیز از مجلس بیرون آمدند نه اینکه نیاز باشد اموال آنها در بازه زمانی ورود به مجلس و خروج از مجلس با پایان کار نمایندگی کنترل شود. حتی به خاطر دارم در آن زمان در بسیاری از مراکز کشور – حتی وزارت بازرگانی آن زمان – در بسیاری از اتاق‏ها موکت پهن می‏کردند و نمایندگان در زمانی که برای کاری به این مراکز می‏رفتند، روی همین موکت‏ها نشسته و جلسات را برگزار و مسائل را دنبال می‏کردند. البته از اساس در آن دوره ساده‏زیستی خصوصیت قاطبه مسئولان نظام بود. نمونه روشن آن نیز شهیدان رجائی و باهنر است که هنوز هم فرهنگ ساده‏زیستی آنها زبانزد است. علاوه بر اینکه مجلس اول علاوه بر فاکتور مردم‌سالاری‏ – از منظر جمعیت‏شناسی سیاسی در این مجلس- و مقوله ساده‏زیستی به عنوان فرهنگ غالب در بین نمایندگان، مصوبان و قوانین مهمی را در زمان خود به تصویب رسانده است.

علاوه بر تمامی موارد قید شده اتفاقاتی که در مجلس اول افتاد این مجلس را به نماد شجاعت و شهادت‏طلبی تبدیل کرد. ۲۷ نماینده مجلس در هفتم تیر ماه سال ۱۳۶۰ و در جریان انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی ایران و سه نماینده دیگر هم در ترورهای جداگانه به شهادت رسیدند. تعداد نمایندگانی که در این مجلس در راه انقلاب شهید شدند از تمامی مجالس بالاتر است و این مجلس رکورددار تقدیم شهید برای انقلاب اسلامی است.

درباره ی admin2

همچنین ببینید

به آیت‌الله هاشمی رفسنجانی پیشنهاد دادم مکتب فکری ایشان از طریق تدریس در کلاس‌های فقه حکومتی تدوین شود، قبول نکرد.

من در یک دوره زمانی به آیت‌الله هاشمی رفسنجانی پیشنهاد دادم مکتب فکری ایشان از …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *